|
 
-------------------------------------------------------------------------------------
• tapety na pulpit •
dla Webmastera •
banery • rozrywka •
gry • SMS •
• Wyślij E-Kartkę •
Wyślij kwiaty •
blogi •
konkurs •
FORUM •
konta •
wiara.pl / KAI, 21.12.2007.
List Episkopatu na święto św. Rodziny
Tradycyjnie, jak co roku Konferencja Episkopatu Polski przygotowała list
pasterski na święto świętej Rodziny, który zostanie odczytany w kościołach w
całej Polsce w niedzielę 30 grudnia, kiedy przypada to święto.
Potrzebna jest dzisiaj nowa refleksja nad małżeństwem i rodziną - uważają polscy
biskupi. Niepokoją się, że poglądy młodego pokolenia, zwłaszcza na temat etyki
seksualnej często odbiegają od nauki Kościoła. Podkreślają też, że "wszelkie
pozanaturalne ingerowanie człowieka w tajemnicę życia jest bezprawiem i
uzurpacją wobec Boga".
W liście zatytułowanym "Bądźmy uczniami Chrystusa w rodzinie" a nawiązującym do
hasła programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce polscy hierarchowie pisząc o
problemach rodziny przypominają, że "małżonkowie pozostają sługami życia a nie
jego panami". Apelują też do wszystkich rodziców, a także bezdzietnych
małżonków, "aby otwierali swoje serca nie tylko na własne dzieci, lecz także na
inne, które oczekują miłości rodzicielskiej" .
Biskupi upominają się także o poważne traktowanie sakramentu małżeństwa.
Przypominają narzeczonym o potrzebie korzystania "ze wszystkich prowadzonych
przez duszpasterzy form przygotowania do małżeństwa". Informują przy okazji, że
takie przygotowanie prowadzą też ośrodki duszpasterstwa polonijnego za granicą.
Do rządzących biskupi apelują "o dobry program prorodzinny oraz właściwe
rozwiązania prawne i ekonomiczne, które będą wsparciem dla każdej rodziny,
uwzględniając też realne potrzeby każdego dziecka".
Poniżej pełny tekst listu biskupów:
List Pasterski Episkopatu Polski na Święto Świętej Rodziny z Nazaretu
(Syr 3,2-6. 12-14; Kol 3,12-21; Mt 2,13-15. 19-23)
Czcigodni Bracia Kapłani,
Osoby życia konsekrowanego,
Kochani Małżonkowie i Rodzice, Dzieci i Młodzieży,
Umiłowany Ludu Boży!
Zwracamy się do Was wszystkich, przeżywając razem z całym Kościołem atmosferę
radości Bożego Narodzenia oraz szczególnej bliskości między ludźmi, której
znakiem jest wigilijny opłatek. Wielokrotnie podkreśla się, że te Święta są
najbardziej rodzinne. Radujemy się darem człowieczego życia Syna Bożego, który -
poczęty z Ducha Świętego - narodził się z Maryi Dziewicy, a pod opieką Świętego
Józefa, Przeczystego Oblubieńca Bogurodzicy, przeżywał normalne życie rodzinne.
W dzisiejszą niedzielę, zwaną Świętem Świętej Rodziny, Kościół zwraca naszą
uwagę, że narodzenie Jezusa Chrystusa dokonało się właśnie w rodzinie, w
Rodzinie Świętej. Stwarza to okazję do podjęcia przez nas refleksji na tematy
ważne dla każdej rodziny chrześcijańskiej, a także - z racji na naturę życia
rodzinnego - ważne dla każdej rodziny.
1. Droga Słowa Bożego
Wsłuchani w dzisiejsze słowa Ewangelii świętej, zwracamy uwagę na to, że
najważniejsze sprawy Bóg przedstawiał Świętemu Józefowi, kiedy ten, w wielkim
wyciszeniu swego serca starał się wsłuchiwać w głos Boga. Musiało to być
poprzedzone przez Józefa głębokim modlitewnym rozważaniem trudnych sytuacji, w
jakich znajdowała się Święta Rodzina. Podczas tych modlitw Józef przedstawiał
Bogu sprawy trudne, dotyczące powierzonej mu Rodziny. I otrzymywał od Boga
światło, łaskę zrozumienia oraz polecenia, których nie bał się podejmować.
O takiej postawie mówią też poruszające słowa z Listu do Kolosan, zachęcające
nas wszystkich, także każdego z rodziców, do nieustannego rozważania Słowa
Bożego: "Słowo Chrystusa niech w was przebywa z całym swym bogactwem", abyście
przeżywali wasze codzienne sprawy "pod wpływem łaski śpiewając Bogu w waszych
sercach". Święty Paweł zachęca: "wszystko, cokolwiek działacie słowem lub
czynem, wszystko czyńcie w Imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego".
Z kolei słowo wyjęte z Księgi Syracha prowadzi nas po drogach codziennego życia
wielu rodzin, pokazując każdemu z rodziców i dzieci, co jest miłe Bogu w
relacjach rodzinnych. Nade wszystko zachęca, aby w codzienności życia rodzinnego
zauważyć obecność Boga, który przez rodzinę chce realizować swój plan
kształtowania pełni naszego człowieczeństwa, a także opieki nad człowiekiem
potrzebującym pomocy. W szczególny sposób odnosi się to do duchowej więzi
pomiędzy samymi małżonkami, do postawy rodziców wobec dzieci, a także do sposobu
patrzenia na osoby starsze. Wszystkie te sprawy rodzina, wzorem Świętej Rodziny,
powinna nieustannie przedstawiać Bogu.
2. Sprawy ciągle najważniejsze
Potrzebna jest dzisiaj nowa refleksja nad małżeństwem i rodziną. Mówi się i
czyni na rzecz rodziny wiele, zarówno w środowiskach duszpasterskich, jak też w
wielu środowiskach świeckich. Wszystkim zaangażowanym w te sprawy chcemy
przekazać słowa wdzięczności i uznania. Jednocześnie z niepokojem stwierdzamy,
że ilość problemów i zagrożeń rodziny nie maleje, a wręcz narasta. Pokazują to
poglądy młodego pokolenia, często odbiegające od nauki Kościoła, pokazuje to
doświadczenie wielu rodzin, a także treść dyskusji osób odpowiedzialnych za
sprawy rodziny. Wzrasta - niestety - ilość rozwodów. Coraz częściej młodzi
mieszkają razem bez ślubu - niekiedy nawet przy aprobacie rodziców. Coraz
trudniej wytłumaczyć potrzebę czystości przedmałżeńskiej. Sprawy, które jeszcze
nie tak dawno były powszechnie traktowane jako nonsens, dzisiaj już są w
dyskusjach dopuszczane.
Warto jeszcze raz podkreślić, że u podstaw każdej rodziny stoi małżeństwo.
Chrześcijańskie patrzenie na małżeństwo w pełni uwzględnia wyjątkową naturę tej
wspólnoty osób. Małżeństwo to związek mężczyzny i niewiasty, zawierany na całe
ich życie, i z tej racji pełniący także określone zadania społeczne. Chrystus
podkreślił, że mężczyzna opuszcza nawet ojca i matkę, aby złączyć się ze swoją
żoną i być z nią przez całe życie jako jedno ciało (por. Mt 19,6). To samo
dotyczy niewiasty. Naszym zadaniem jest nieustanne przypominanie, iż tylko tak
rozumianą wspólnotę mężczyzny i niewiasty wolno nazywać małżeństwem. Żaden inny
związek osób nie może być nawet przyrównywany do małżeństwa. Chrześcijanie
decyzję o zawarciu małżeństwa wypowiadają wobec Boga i wobec Kościoła. Tak
zawierany związek Chrystus czyni sakramentem, czyli tajemnicą uświęcenia
małżonków, znakiem swojej obecności we wszystkich ich sprawach, a jednocześnie
źródłem specjalnej łaski dla nich. Głębia duchowości chrześcijańskich małżonków
powstaje właśnie we współpracy z łaską sakramentu małżeństwa.
Nie sposób jednak rozłączyć małżeństwa od rodziny, której małżeństwo jest
podstawą, a która się dopełnia i wewnętrznie ubogaca poprzez przyjęcie daru
nowego życia. Życie jest darem Boga, dlatego małżonkowie - otwarci na ten dar -
pozostają sługami życia, a nie jego panami. Panem życia jest tylko Bóg. Z
ludzkiej perspektywy każde życie jest święte i nietykalne od poczęcia aż do
naturalnej śmierci. Ta podstawowa prawda wpisana jest w ludzką naturę, a także w
ludzką kulturę. Do tej prawdy powinni nieustannie powracać nie tylko wszyscy
chrześcijanie, ale także wszyscy ludzie dobrej woli, czujący odpowiedzialność za
kulturę. Ponieważ życie jest najpiękniejszym darem Boga, trzeba się na nowo
rozradować darem każdego życia. Trzeba uznać, że wszelkie pozanaturalne
ingerowanie człowieka w tajemnicę życia jest bezprawiem i uzurpacją wobec Boga.
Każde nowe życie stwarza też nową głębię miłości. Pan Bóg, obdarowując
współmałżonków darem miłości, wyposaża ich również w miłość do każdego dziecka,
które chce im dać. Ta rodzicielska miłość może też być skierowana do innych
dzieci, którym z różnych, niezawinionych przez nie powodów, brakuje miłości
własnych rodziców. Prosimy więc wszystkich rodziców, a także bezdzietnych
małżonków, aby otwierali swoje serca nie tylko na własne dzieci, lecz także na
inne, które oczekują miłości rodzicielskiej. Wszystkim, którzy są otwarci na
przyjęcie dziecka, dziękujemy za piękne świadectwo miłości.
3. Co nam czynić trzeba?
Gdy pytamy, co możemy uczynić dla każdego małżeństwa i dla każdej rodziny,
musimy się najpierw wszyscy - duchowni i świeccy - wiele modlić, głęboko
medytując nad sprawami rodziny w świetle Bożej Prawdy. Do modlitwy zachęcamy
także wszystkich współmałżonków i rodziców. Wielkie znaczenie ma tu każda
inicjatywa duszpasterska, prowadząca do pogłębionej osobistej, małżeńskiej i
rodzinnej modlitwy.
Patrząc na swoisty lęk, jaki dzisiaj zapanował w wielu młodych sercach przed
wspólnotą małżeńską, rozumianą zgodnie z jej naturą, czyli po Bożemu, trzeba na
nowo przyjąć odwieczną i niezmienną prawdę, iż małżeństwo może być źródłem
szczęścia i radości. Będzie jednak w pełni skuteczne i owocne tylko wtedy, gdy
niewiasta i mężczyzna łączą się związkiem wyłącznym i dozgonnym, podejmowanym we
wzajemnej miłości, z ufnością w moc miłości Boga. Prowadzić to będzie do
wzajemnego duchowego ubogacania się przez całe życie, z pełnym otwarciem także
na dar nowego życia z Bożej ręki.
Trzeba się na nowo rozradować i zachwycić pięknem małżeńskiej wspólnoty,
zawieranej i przeżywanej wobec Boga. Dlatego kierujemy serdeczne wezwanie do
wszystkich o poważne traktowanie sakramentu małżeństwa. Przypominamy narzeczonym
o potrzebie korzystania ze wszystkich prowadzonych przez duszpasterzy form
przygotowania do małżeństwa. Młodzieży pracującej i studiującej poza granicami
kraju przypominamy, że takie przygotowanie prowadzą też ośrodki duszpasterstwa
polonijnego. Zachęcamy Was, młodzi, do odważnego podejmowania różnych inicjatyw
i postaw wierności Jezusowi. W tym kontekście nadzieję budzi także Ruch Czystych
Serc.
Zwracamy się też po raz kolejny do rządzących z usilną prośbą o dobry program
prorodzinny oraz o właściwe rozwiązania prawne i ekonomiczne, które będą
wsparciem dla każdej rodziny, uwzględniając też realne potrzeby każdego dziecka.
W ten sposób możemy się nauczyć pełnej solidarności i współodpowiedzialności
społecznej, potrzebnej przecież także w wielu innych sytuacjach i środowiskach,
nie tylko w samych rodzinach. Środki przekazu prosimy o ukazywanie głębokiego
piękna i godności małżeństwa i rodziny. Duszpasterzy, członków ruchów,
stowarzyszeń i różnych grup duszpasterskich, prosimy o nieustanny wysiłek w
trosce o każdą rodzinę.
W roku 2003, niemal u kresu swojego pontyfikatu, zwracając się w Manilli do
wszystkich małżonków i rodziców, Jan Paweł II powiedział: "Małżonkowie
chrześcijańscy! W waszej komunii życia i miłości, w waszym wzajemnym oddaniu
oraz w wielkodusznym przyjmowaniu dzieci, bądźcie w Chrystusie światłem świata!
Pan was prosi, abyście każdego dnia stawali się jak lampa, która nie pozostaje w
ukryciu, ale postawiona jest »na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w
domu« (Mt 5,15). Bądźcie przede wszystkim »Dobrą Nowiną dla Trzeciego
Tysiąclecia«, gorliwie żyjąc swoim powołaniem".
4. Bądźmy uczniami Chrystusa
Bieżący rok duszpasterski przeżywamy pod hasłem: "Bądźmy uczniami Chrystusa".
Dokonuje się to przede wszystkim w rodzinie i poprzez rodzinę. Z wielkim
wzruszeniem zwracamy się więc do rzeszy małżonków i rodziców, dających codzienne
świadectwo wiary i miłości: wytrwajcie w waszym świętym powołaniu. Rodziny,
których życie duchowe nie jest uporządkowane, zachęcamy do powrotu do Chrystusa.
Wszystkich Was, drodzy duszpasterze i współpracownicy duszpasterzy w pięknym
posługiwaniu małżeństwu i rodzinie, a przede wszystkim Was, kochani małżonkowie
i rodzice wraz ze wspólnotami Waszych rodzin, obejmujemy naszą modlitwą.
Zawierzając Was szczególnej opiece Świętej Rodziny z serca Wam błogosławimy: w
Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Podpisali:
Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi polscy zgromadzeni na 342. Zebraniu
Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski
Jasna Góra, dnia 22 listopada 2007 r.
Za zgodność
+ Stanisław Budzik
Sekretarz Generalny KEP
• więcej aktualności
Więcej aktualności...
• archiwum
aktualności
• skrzynka
intencji
• zamów
Mszę Świętą
• ofiara on-line
|
kartka z
kalendarza
