Opowiadania, Artykuły
Pierwszy dar Ducha Świętego
Uczynił Bóg głupstwem mądrość świata.
1Kor 1, 20
Mądrość! Przebogate pojęcie. Rozpatrywane w różnych dziedzinach życia
człowieczego. Najgłębiej mówi o niej Pismo Święte. W Biblii mądrość jest
wyrażana przy pomocy różnych form i ukazuje wiele aspektów życia ludzkiego.
Charakterystyczna dla refleksji mądrościowej jest kontemplacja rzeczywistości.
Mądrość pozwala człowiekowi odnaleźć pierwotną harmonię, zarówno w sobie jak i w
otaczającym go środowisku oraz zachować odpowiednią postawę wobec świata, w
którym on żyje. Ma ona swe źródło w Bogu, oparta jest na miłości
nadprzyrodzonej, a stanowi praktyczną umiejętność wydawania sądu i rozróżniania
dobra od zła.
Ściśle rozumując musimy dokonać rozróżnienia między mądrością a wiedzą, która
nie zawsze, albo rzadko, daje tę umiejętność, co mądrość. Jest ona owocem
wysiłku człowieka, który chce poznać „ukryte prawa” wpływające na codzienność
życia i ujmuje wszystko w kontekście stwórczego dzieła Boga. Całą rzeczywistość
ujmuje jako pochodzącą od Stwórcy i ku Niemu zmierzającą, a więc w Bogu
dostrzega pierwszą przyczynę i ostateczną celowość wszystkich bytów (KKK 295).
Człowiek mądry, dokonując refleksji i wartościowania wydarzeń życiowych, poznaje
niedostępne dla innych tajemnice życia, którymi się kieruje. Mądrość na
pierwszym miejscu stawia praktyczne kształtowanie życia; dopiero wtórnie
teoretyczne pytania o zasady ostateczne przekształca w realne przekonania.
Biblia mówi, że „Cała mądrość od Boga pochodzi…” (Syr 1, 1). Dopiero wówczas,
gdy poszukiwanie mądrości harmonizuje z postawą otwartą i pokorną i kiedy
człowiek zostaje obdarzony przez Boga tym darem, jest prawdziwie mądry. Dla
dobra innych stara się ją przekazywać, posługując się różnymi formami
komunikacji.
Nowy Testament wskazuje na Jezusa jako człowieka obdarzonego najdoskonalszą
mądrością, ponieważ w Nim koncentrują się wszystkie sposoby i treści nauczania,
dzięki czemu może być nazwany „Mądrością Boga” (Mt 23, 34; Łk 11, 49; 1 Kor 1,
24), która najbardziej zamanifestowana została w zbawczej tajemnicy paschalnej
Chrystusa (1 Kor 2, 7).
Bogactwo i głębia mądrości jest tak duża, że w Biblii, u Ojców Kościoła i w
literaturze teologicznej jest wyrażana przy pomocy różnych form i ukazuje wiele
aspektów życia człowieka. Taka mądrość pozwala człowiekowi odnaleźć pierwotną
harmonię, zarówno w sobie samym jak i w swoim środowisku oraz zachowywać
odpowiednią postawę wobec rzeczywistości, w której żyje.
Charakterystyczna dla refleksji mądrościowej jest kontemplacja rzeczywistości.
Ojcowie Kościoła człowieka, który znalazł mądrość i trwa w niej, nazywają
„błogosławionym”. Literatura hagiograficzna dowodzi, że Bóg w przedziwny sposób
obdarzył mądrością świętych.
Szczególne znaczenie ma dar mądrości, sprawiający współnaturalność doświadczenia
mistycznego. Upodabnia on bowiem – jako nadprzyrodzone działanie Ducha Świętego
– chrześcijanina, zwłaszcza mistyka, do Chrystusa, który jest wcieleniem
Odwiecznej Mądrości (KKK 474). Upodobnieni mocą Ducha Świętego do Chrystusa,
który udzielił bogactwa Swej łaski „w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia”
(Ef 1, 8), chrześcijanie mają możliwość uczestniczenia w wewnętrznym życiu Boga
Trójosobowego.
Napełniony darem mądrości mistyk zostaje zanurzony w wewnętrzne Życie Trójcy
Przenajświętszej, które jest nieustannym, odwiecznym poznawaniem i miłowaniem. W
zależności od tego, który z tych wymiarów życia wewnątrztrynitarnego jest
wiodącym przedmiotem doświadczenia mistycznego i z którą z władz się wiąże,
rozróżniamy kontemplację cherubiczną – gdy Trójca Przenajświętsza pozwala
intelektowi doświadczać się jako Światłość, i kontemplację seraficzną – gdy
mistyk w swej woli doświadcza Boskiej Mądrości jako miłowania. Są to w istocie
dwa aspekty doświadczenia tej samej Rzeczywistości nadprzyrodzonej.
Takie przekonania głoszą ludzie mądrzy i takiej mądrości zawierzają ludzie
święci. A jak my, zwykli śmiertelnicy, traktujemy prawdziwą mądrość? Niestety,
dość często mylimy mądrość ze cwaniactwem. Uważamy za mądrego tego, kto się
potrafi w życiu „urządzić”, to znaczy tego, kto zdobywa pieniądze, intratne
stanowiska lub wielkie zaszczyty społeczne nie zwracając w ogóle uwagi na
uczciwe postępowanie.
Nie przejmujemy się zbytnio tym, że takie „urządzanie się” daje człowiekowi
nieuczciwemu satysfakcję tylko na bardzo krótką metę. Widzimy tylko doraźny
sukces materialny karierowicza i to zasłania nam już całkowicie jego żałosny
koniec. Zbyt często zapominamy o tym – oddalając się od autentycznej mądrości –
jak znikoma jest korzyść odniesiona z pozyskania nawet całego świata, jeżeli
połączona jest ona z poniesieniem szkody na swojej własnej duszy.
Jeżeli zatem chcemy rzeczywiście kroczyć drogą pokornego umiłowania prawdziwej
mądrości, a zwłaszcza Mądrości Nieskończonej, winniśmy nieustannie a gorąco
prosić naszego Ojca w Niebie właśnie o ten pierwszy dar Ducha Świętego i
gorliwie kultywować go w całym naszym życiu.
Ryszard Dezor
• Więcej
Opowiadań i Artykułów Kręgu Przyjaciół
• Prasa - publikacje, artykuły, rozmowy
Czekamy na Ciebie! Prześlij nam swój
artykuł, opowiadanie...
|
kartka z kalendarza
