Sekty i Fakty
Boży wybrańcy - przywódcy sekt
Każda grupa ludzka potrzebuje przewodnika - lidera. Charyzmatyczni liderzy
pełnią w społeczeństwie szczególne role i dlatego traktowani są w sposób
specjalny. To oni posiadają "specjalny związek z Bogiem", są dla swych wiernych
drogowskazem, autorytetem, źródłem bezpieczeństwa, ludźmi o nieskazitelnej
mądrości itp.
Wśród licznych przywódców religijnych i pseudoreligijnych można wyróżnić kilka
charakterystycznych typów. Spotykamy wśród nich ludzi utożsamiających się z
samym Bogiem, określających siebie jako "wybrańcy Boży", jasnowidzów,
cudotwórców, lekarzy dusz, oświeconych, ale także skromnych zwyczajnych ludzi,
mających specjalne posłanie czy misje do zrealizowania, którym zależy jedynie
"na prawdzie".
Nie ma żadnych specjalnych cech predysponujących jednych a wykluczających innych
do tego, by pełnić rolę przewodnika duchowego. Wśród założycieli i liderów
współczesnych grup kultowych odnajdujemy ludzi młodych (kilkunastoletnich) jak i
starszych, którzy na płaszczyźnie religijnej aktywnie zaczęli działać u schyłku
swego życia. Są wśród nich ludzie prości (nawet analfabeci) jak i ludzie
wykształceni z wysokimi stopniami naukowymi. Mężczyźni i kobiety. Ludzie z
wielodzietnych rodzin oraz samotni.
Bez względu na wiek, pochodzenie, i wykształcenie przywódca będzie zawsze
centrum życia sekty, wokół którego koncentrować się będzie cała jej działalność.
Bez względu na to, kim jest i jak się będzie zachowywał w sekcie, właśnie on
będzie najważniejszy. Posiadać będzie autorytet: pozycji i stanowiska, wiedzy,
osobowości i charakteru, stopnia wtajemniczenia, misji i roli, jaką ma w niej
odegrać. Przyjrzyjmy się zatem pokrótce kilku z tych "wybranych".
Lafayette Ronald Hubbard
Urodził się w Tilden w stanie Nebraska w USA, w marcu 1911 roku jako syn H.R.
Hubbarda, kapitana amerykańskiej marynarki wojennej. Z powodu częstych
nieobecności ojca młody Ron (jak nazywany jest w sekcie) spędził dziecięce lata
pod opieką dziadka na farmie hodowlanej w Montanie.
Jako młodzieniec wrócił jednak do rodziców i wyjechał z nimi na Daleki Wschód.
Tam zainteresował się naturą człowieka i zaczął studiować wschodnie religie.
Następnie sporo podróżował, spotykał się z różnymi "ciekawymi" ludźmi jak
czarownik z Mandżurii, Indianie z plemienia Siuksów, czy szaman z północnego
Borneo.
Kontakty z członkami różnych kultów w Los Angeles oraz z przedstawicielami
różnych kierunków psychologii, mistycyzmu i spirytualizmu pomogły mu stworzyć
tło, na którym sformułował swój własny system filozoficzny.
Przez swoich wyznawców postrzegany był jako człowiek mający wysokie
wykształcenie oraz rozległą wiedzę. Przez długie lata swojego życia Hubbard
zarabiał na życie pisaniem książek, głównie o tematyce science-fiction. Pisywał
również westerny, opowiadania przygodowe, a także scenariusze filmowe.
Podczas drugiej wojny światowej Hubbard służył w marynarce Stanów Zjednoczonych
i podobno pobierał rentę inwalidzką, chociaż nie jest jasne, czy był ranny w
służbie liniowej, czy zapadł na chorobę kwalifikującą go do renty. Sam twierdzi,
że znajdował się u progu śmierci, gdy zwalniano go z marynarki, lecz do 1949
roku jego stan zdrowia polepszył się na tyle, aby wydano orzeczenie, że jest on
zadowalający.
W latach pięćdziesiątych zapoczątkował tworzenie tego, co współcześnie nazywamy
Scjentologią. Swoje przekonania przedstawił w książce Dianetics: The Modern
Science of Mental Health.[1]
Sukces jaki odniosła Dianetyka, nowoczesna nauka o zdrowiu psychicznym., stała
się znakomitym punktem wyjścia do stworzenia imperium finansowego. W 1958 roku,
kiedy rząd brytyjski zabronił zagranicznym scjentologom wstępu do kraju (zakaz
zniesiono w 1980r.) Hubbard kupił 42-u akrową posiadłość zwaną Saint Hill Manor
w Est Grinstead, która od 1968 roku stała się światowym centrum grupy.
W 1978 r. FBI z dystryktu waszyngtońskiego wniosło sprawy przeciwko jedenastu
starszym scjentologom za kradzieże w biurach rządów federalnych. Wszyscy zostali
uznani winnymi i skazani, włącznie z Mary Sue Hubbard, żoną lidera. W 1988 r.
władze Hiszpanii i Włoch urządziły naloty na centra scjentologiczne i
aresztowano wielu członków grupy.
Hubbard stworzył organizację, która miała gwarantować swoim członkom terapię i
cudowne środki na wszystkie choroby i niedomagania: fizyczne, psychiczne i
duchowe.
Nazwa scjentologia powstała z połączenia łacińskiego słowa "scio" - pełne
poznanie, i greckiego "logos" - nauka.
Jądrem tej nauki jest dianetyka (pozanaukowa metoda, przyrównująca mózg do
komputera i utrzymująca, że engramy, które powodują choroby psychiczne, usuwać
można przy pomocy psychoterapii). Oprócz dianetyki Hubbard stworzył jeszcze tzw.
narconon, czyli system leczenia z nałogów.
Oba są pozbawione naukowych podstaw i całkowicie nieskuteczne. W wielu krajach
działalność Kościoła Scjentologicznego została zakazana z powodu namawiania
ludzi do uczestnictwa w tego typu pseudoterapiach i wyłudzania za nie ogromnych
sum pieniędzy [2].
Chris Butler
Twórca orientalnej grupy znanej jako Misja Czaitanii - Chris Butler - urodził
się w 1948 roku w Nowym Orleanie.
Jako dziecko za przykładem swego ojca zajmował się działalnością filantropijną i
społeczną. Zainteresowanie to wynikało z faktu, iż on, jak i cała jego rodzina,
byli pod silnym wpływem filozofii marksistowskiej. Po pewnym czasie, jak podają
oficjalne materiały propagandowe grupy, zaczął interesować się medytacją i yogą.
Mógł wtedy dostrzec płytkość ateistycznej i materialnej filozofii.
W 1968 roku w konsekwencji swoich zainteresowań stworzył Haiku School oj Nirvana
Yoga, stając się dobrze znanym nauczycielem kundalini yogi i astangi yogi,
występując pod imieniem Sai. Zachwycony nauką indyjskiego guru (Bhaktiwedanta
Prahbupada założyciela ISKCON-u [3]) postanowił przyłączyć się do niego i stać
się jego uczniem (1970).
Po pewnym czasie dochodzi jednak do konfliktu pomiędzy Butlerem a innymi
uczniami guru Prabhupady. W konsekwencji napięć i nieporozumień Butler zmuszony
zostaje do oddalenia się z szeregów Hare Kriszna. Po opuszczeniu ISKCON-u (1976)
Chris Butler ogłosił się mistrzem, i rozpoczął przyjmowanie swoich uczniów
(dokładnie w 1977 r).
Dla pozyskania autorytetu nazwał się Jagad Guru (nauczyciel świata). Założył
również Instytut Wiedzy o Tożsamości - Misja Czaitanii (Science of Identiti
Institute - Chaitanya Mission).
W jednej ze swoich broszur ideologicznych pisał, że najlepszą rzeczą na świecie
jest: oszaleć na punkcie Kriszny. Całe życie członka Misji - twierdzi - powinno
być wypełnione myślą o Krisznie. Już od samego rana zaraz po przebudzeniu
powinni myśleć o Krisznie, śpiewać na jego cześć. Podczas śniadania w drodze do
szkoły bądź do pracy, wciąż powinni być skupieni na Krisznie. Spacerując ulicą,
prowadząc samochód, jadąc autobusem, przychodząc z pracy czy ze szkoły do domu.
Cały czas.
W innym przypadku człowiek przygotowuje sobie drogę do piekła.
Czing Hai
Propagująca na całym świecie Quan Jin -- drogę natychmiastowego oświecenia Czing
Hai - urodziła się w Au Lac. Za sprawą zainteresowań swojego ojca Czing Hai
zwana obecnie przez swych wiernych Mistrzynią, w dzieciństwie zetknęła się z
naukami wielkich chińskich myślicieli - Lao Tzu i Czuang Tzu.
Wyznawcy Mistrzyni Czing Hai twierdzą, że nie była ona typowym dzieckiem. Gdy
inne dzieci odrabiały lekcje lub bawiły się, ona wolała czytać książki
filozoficzne.
Jej rodzice byli katolikami, akceptowali jednak buddyzm, który wyznawała jej
babka. Z nią w dzieciństwie Mistrzyni lubiła spędzać wolny czas. Babka czytała
jej pisma buddyjskie i uczyła buddyjskich rytuałów. Prawdopodobnie dzięki
wychowaniu w dwóch tradycjach religijnych, Czing Hai akceptuje teraz wszystkie
religie.
W dzieciństwie Mistrzyni rano chodziła na mszę do kościoła katolickiego, do
świątyni buddyjskiej szła po południu, a wieczorem słuchała wykładów z
rozmaitych pism "świętych".
Przebywając w jednej z świątyń zrozumiała, że jest ona: wyjątkowym i znakomitym
dzieckiem, jednym na miliard. Przybyła ona na ten świat z posłannictwa Quan Jin,
aby wybawiać czujące istoty z nieszczęścia.
Przez jakiś czas pracowała dla Organizacji Czerwonego Krzyża w Niemczech jako
tłumacz języków. Praca w Czerwonym Krzyżu przyczyniła się do wielu kontaktów z
uchodźcami z różnych krajów. Mistrzyni Czing Hai była więc świadkiem cierpienia
i zamętu, jakie powodują wojny i klęski żywiołowe. Sama cierpiała również widząc
ludzką udrękę i szukała sposobu na jej zmniejszenie.
Po pewnym czasie doszła do wniosku, że niemożliwe jest, by jedna osoba mogła
powstrzymać cierpienia całej ludzkości. Chyba, że byłaby ona oświecona. Toteż
podczas swego pobytu w Europie, Mistrzyni praktykowała sumiennie medytacje.
Poszukiwała nauczycieli, czytała dużo na tematy rozwoju duchowego i praktykowała
różne metody medytacji.
Często jednak czuła, że to co robi, nie spełnia jej oczekiwań, i że nie
osiągnęła jeszcze takiego stanu wewnętrznego rozwoju i oświecenia, o którym
czytała w pismach świętych. Było to powodem głębokiej frustracji.
Podczas swego pobytu w Niemczech, Mistrzyni poślubiła niemieckiego naukowca z
podwójnym tytułem doktora. Jednak dla realizacji swoich planów porzuciła życie
małżeńskie doprowadzając do separacji. Po odejściu z domu zaczęła poszukiwać
doskonałej metody, za pomocą której można by uzyskać wyzwolenie w ciągu jednego
życia. W Sutrze Surangama Budda Siakjamuni powiedział, że metoda Quan Jin jest
najwyższą ze wszystkich metod.
Podczas swoich podróży Mistrzyni spotkała wielu nauczycieli tej metody. Jednak
dopiero po wielu latach, w Himalajach, odnalazła guru, który obdarzył ją
Najwyższym Duchowym Przekazem, a więc tym, czego Mistrzyni poszukiwała przez
lata. Przez pewien czas pozostała w Himalajach, w odosobnieniu oddając się
swojej codziennej praktyce.
Po przyjeździe na Formosę przebywała w odosobnieniu w pobliżu małej świątyni w
górach. Pewnego wieczoru, podczas tajfunu i ulewnego deszczu, do schronienia
Mistrzyni przybyła grupa ludzi, przerywając jej medytacje. Na pytanie o powód
tego najścia ludzie odpowiedzieli: Bodhisattwa Quan Jin (Bogini Miłosierdzia)
wysłuchała naszych modlitw i powiedziała, że Ty jesteś wielkim Mistrzem, i że
powinniśmy się modlić do Ciebie o metodę, która pozwoli nam osiągnąć wyzwolenie.
Mistrzyni próbowała odesłać ich z powrotem, lecz nie chcieli odejść. W końcu,
wzruszona ich szczerością i oddaniem, zgodziła się udzielić im inicjacji, lecz
dopiero po miesiącach oczyszczenia i diety wegetariańskiej.
Mistrzyni Czing Hai przyznaje się, że nie zawsze była oświecona. Kiedyś
prowadziła normalne życie, dlatego zna ze swego doświadczenia nasze kłopoty,
nasze bóle, namiętności, pożądania i wątpliwości. Lecz zna ona również
Niebiańską Krainę Stanu Buddy, i wie jak można się tam dostać.
Jedynym celem jej życia dzisiaj jest pomaganie nam w naszej podróży
wyprowadzenie nas z cierpienia i chaosu stanu nieprzebudzenia oraz doprowadzenie
do stanu Szczęścia i Absolutnej Jasności Pełnej Realizacji Duchowej.
Czing Hai wygłasza wykłady dla wszystkich zainteresowanych. Różnią się one
między sobą w zależności od tego, jakiego pochodzenia są jej słuchacze i w
jakiej wyrośli kulturze, a są nimi chrześcijanie, muzułmanie, buddyści, taoiści,
etc.
Szandor La Vey
Ojciec współczesnego satanizmu twierdził: nie trzeba sprzedawać duszy Diabłu lub
zawierać paktu z Szatanem. Szatan jako bóg, półbóg, osobisty zbawiciel lub jako
cokolwiek, czego imię chciałbyś mu nadać, wymyślony został przez twórców
wszystkich religii na świecie z jednego tylko powodu - aby przewodzić tu na
ziemi grzesznym czynnościom i sytuacjom.
Zafascynowany ideologią zła, Szandor La Vey, tworząc "Kościół Szatana" i pisząc
Biblię Szatana, w znacznej mierze inspirował się przemyśleniami swojego
poprzednika "mistrza i nauczyciela" Crowleya.
We wszystkim, co pisał i mówił przebijała się nieustannie myśl: Nie istnieje
żadne prawo poza zasadą "czyń, co chcesz". (...) Bądź silny, człowieku! Pożądaj
i zaznawaj wszystkiego, co dają ci zmysły i ekstaza; nie bój się, że jakiś Bóg
odrzuci cię z tego powodu. Każdy człowiek jest gwiazdą, jeżeli zdoła odkryć
swoją własną prawdziwą wolę, w przeciwnym razie jest niewolnikiem; niewolnicy
zaś muszą służyć. Niech zniknie miłosierdzie; przeklęci, którzy współczują!
Zabijaj i torturuj, nie oszczędzaj nikogo! [4]
Szandor La Vey już w szkole średniej uważany był za wyjątkowe dziecko.
Zafascynowany muzyką, metafizyką oraz okultyzmem przyciągał do siebie wielu
ludzi. W wieku lat piętnastu zdobył wysoką pozycję w orkiestrze w San Francisco.
Z biegiem czasu jednak zainteresowania dotyczące ezoteryki doprowadziły La Veya
do porzucenia szkoły i opuszczenia rodzinnego domu.
Po zerwaniu kontaktu ze szkołą i domem młody La Vey przyłączył się do obwoźnej
grupy cyrkowej, która wydawała się mu miejscem w sam raz dla niego. Pracował
ciężko, zajmując się dokarmianiem zwierząt w klatkach. Z czasem awansował na
asystenta jednego z cyrkowców. Po kilku latach pracy postanowił jednak odejść
znudzony monotonią przedstawianych, wciąż tych samych, występów.
W wieku osiemnastu lat udało mu się zostać asystentem pewnego iluzjonisty, od
którego nauczył się hipnozy. W wieku dwudziestu jeden lat, La Vey ożenił się,
porzucił dotychczasowe swoje zajęcia, które pochłaniały mu wiele godzin na rzecz
pełniejszego zaangażowania się w związek małżeński.
Po odpowiednim przygotowaniu La Vey dostał się na Wydział Kryminologii w City
College of San Francisco. Podczas późniejszej pracy jako policyjny fotograf,
obcując z wciąż nowymi przypadkami morderstw, które musiał fotografować,
stopniowo kształtuje i rozwija w sobie myśli dotyczące wartości życia i śmierci.
Widziałem najbardziej krwiożercze i mroczne strony ludzkiej natury - stwierdził
pewnego razu na jednej z sesji poświęconej jego przeszłości. Mówił, że widział:
ludzi zastrzelonych przez szaleńców, zadźganych nożem przez przyjaciół; małe
dzieci leżące w rynsztoku - potrąconych przez zbiegłych z miejsca wypadków
kierowców. Było to odrażające i wpędzające w depresję. Zadałem sobie pytanie:
Gdzie jest Bóg. Zacząłem nienawidzić świętoszkowatego podejścia ludzi do
przemocy - zawsze mówili - taka jest wola Boża [5].
W wyniku tego przeżycia po trzech latach zrezygnował z pracy i powrócił do
swojego ulubionego zajęcia - gry na organach. Niezależnie od wszystkich jego
przeżyć i losów związanych z domem i pracą La Vey wciąż studiował ezoterykę i
magię zachwycony wszystkim tym, co związane było z okultyzmem.
Z biegiem czasu, kiedy nabrał pewności siebie rozpoczął wygłaszanie
cotygodniowych wykładów dotyczących tej problematyki (nawiedzenia duchów, ESP,
wyjaśnianie snów, wampiryzmu energetycznego, wilkołaków, magii białej i czarnej,
itp.). Po pewnym czasie wokół niego zgromadziła się grupa ludzi znana jako
"Magiczne Koło". Głównym celem koła było odprawianie magicznych rytuałów, które
wymyślał La Vey.
Zbuntowany wobec chrześcijańskiej wizji Boga, człowieka i świata, dla
podkreślenia swojego sprzeciwu opracował ceremonię "czarnej mszy", która miała
być negacją mszy katolickiej. Dla swoich celów zebrał olbrzymią ilość opracowań
i książek dotyczących ceremonii starożytnych ludów.
Zafascynowany historią templariuszy z czternastowiecznej Francji, Klubem Ognia
Piekielnego i Złotego Świtu z osiemnasto- i dziewiętnastowiecznej Anglii,
poszerzał stopniowo swoją ideologię i rytuały. Diabła, którego stopniowo zaczął
stawiać w centrum opracowywanych wykładów i ceremonii rozumiał jako przeciwnika
Boga.
Uważał go za ciemną siłę, będącą ukrytym napędem zmysłowej natury,
odpowiedzialną za przebieg większości spraw toczących się na ludzkiej ziemi a
których nauka nie jest w stanie wytłumaczyć. Szatan uważany był przez La Veya za
ducha postępu, który jest: inspiratorem wszystkich wielkich ruchów, które
wniosły wkład w rozwój cywilizacji i postęp ludzkości.
Jest duchem buntu wiodącego do wolności wszystkich herezji, które prowadzą do
wyzwolenia. [6] W roku 1966, w ostatnią noc kwietnia (zwaną Nocą Walpurgi)
Szandor La Vey ogłosił powstanie Kościoła Szatana, stając się jego najwyższym
kapłanem.
Joseph Kibwetere
Urodził się w Afryce. Po przejściu w dzieciństwie religijnego buntu wstąpił do
seminarium.
Świat poznał go jako sprawcę rytualnego spalenia swoich wiernych. W marcu 2000
r. w małym kościele, w niewielkim miasteczku Kanungu (ok. 300 km. od stolicy
Ugandy), doprowadził do śmierci ponad tysiąc osób.
Część z nich popełniła zbiorowe samobójstwo, ginąc w płomieniach podłożonego w
kościele ognia (okna i drzwi zostały zbite od zewnątrz tak, aby uniemożliwić
ludziom ucieczkę). Inni zostali bestialsko zamordowani (otruci, zadźgani nożem,
powieszeni i uduszeni przed podłożeniem ognia). Przewodził sekcie znanej pod
nazwą: Ruch Na Rzecz Przywrócenia Dziesięciu Przykazań (The Movement for the
Restoration of God).
W sekcie obowiązywało bezwzględne posłuszeństwo, miały miejsce długotrwałe
głodówki, dochodziło do maltretowania dzieci.
Marshall Herff Applerwhite
Był przywódcą sekty Bramy niebios (znany jako Bo, Winnie, Do) w 1997 roku
doprowadził 39 osób do odebrania sobie życia - ginąc wraz z nimi. Członkowie
sekty popełnili samobójstwo zażywając środki nasenne i dusząc się foliowymi
workami.
M. H. Applewhite urodził się w 1931 roku w stanie Texas. Jego rodzice byli
głęboko wierzącymi prezbiterianami. W wyniku poszukiwań duchowych postanowił
studiować kierunki teologiczne. Studiował w Virgini na: Union Theologic Seminary
in Richmond.
Stopniowe problemy, na które napotyka podczas studiów zmuszają go do ich
przerwania. Po odejściu ze szkoły podejmuje szereg dorywczych prac. Na krótko
związał się z First Presbyterian Church in Gastonia. Ostatecznie zostaje
nauczycielem muzyki w St. Thomas University. Z biegiem lat górę biorą jednak
jego zainteresowania metafizyczne.
W latach osiemdziesiątych wraz ze swoją miłością życia Bonnie Lu Trousdale
Nettles rozpoczyna rozbudowę swojej wyimaginowanej ideologii. Dowolnie mieszał
parapsychologię, chrześcijańskie dogmaty i filozofię buddyjską oraz astrologię.
Po śmierci żony rozpoczął systematyzowanie swojej filozofii, gromadząc wokół
siebie chcących go słuchać ludzi. Tak powstały pierwsze zorganizowane grupy tj.
The Two, Heaven's Gate, Total Overcomers Anonymous, H.I.M.
David Koresh i Victor Houteff
Tak naprawdę nazywał się Vernon Howell. Od najmłodszych lat fascynowały go dwie
rzeczy: granie na elektrycznej gitarze i czytanie Biblii. Początkowo przynależał
ze swoją matką do kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, gdzie został ochrzczony.
Na zebraniach słyszał czytane teksty o nadejściu dnia Apokalipsy. Zafascynowany
myślą o możliwości bliskiego nadejścia końca, potrafił godzinami rozprawiać z
bliskimi na ten temat. Z czasem, po serii konfliktów, Vernon przeniósł się do
innej millenarystycznej grupy (pochodzenia adwentystycznego) znanej jako Szczep
Dawidowy z siedzibą zwaną Mount Carmel (Góra Karmel - na cześć miejsca gdzie
Eliasz walczył z Baalem, i postanowił oczekiwać na apokalipsę).
Historia tej grupy zasadniczo nie odbiega od historii innych pomniejszych sekt.
Założona została przez bułgarskiego sprzedawcę pralek Victora Houteff'a -
wykluczonego ze społeczności adwentystycznej.
W założonej przez siebie sekcie skupiał on rozmaitych niezadowolonych
adwentystycznych ekstremistów liczących na rychły koniec świata. Houteff także
spodziewał się szybkiej restytucji Królestwa Dawidowego.
W 1942 roku nadał swojej grupie nazwę Szczepu Dawidowego, przygotowując tym
samym wszystkich na przyjęcie powracających z całkowitego rozproszenia Żydów. Z
biegiem czasu zaczął przygotowania do ostatecznego zebrania stu czterdziestu
czterech tysięcy wiernych. Oczekiwał również rychłego powrotu Jezusa Chrystusa.
Po śmierci Houteff'a w 1955 roku rozpoczyna się najtrudniejszy czas dla sekty.
Walka o wpływy i majątek doprowadza dawidian do niemalże całkowitego
rozproszenia. W 1959 roku (22 kwietnia) dawidianie wraz z wdową po Houteftie
Florence, spodziewają się nadejścia końca świata.
Ta przepowiednia końca czasów znana była niemal w całych Stanach Zjednoczonych.
W dniu zagłady wszyscy członkowie sekty mieli umrzeć, a następnie zmartwychwstać
do życia w niebiańskim raju. Po niespełnionym proroctwie sporo dawidian odeszło,
a sama grupa podzieliła się na kilka mniejszych frakcji.
Najsilniejszemu odłamowi przewodził Ben Roden. On to właściwie stworzył sektę
znaną jako Gałąź Dawida. Po jego śmierci przywództwo grupy otrzymał Vernon
Howell. Był on osobą niezwykłą. Potrafił godzinami wygłaszać improwizowane
kazania przed wiernymi. Był z pewnością postacią charyzmatyczną.
Pogardliwie też traktował swoich uczniów. Po przejęciu przywództwa w grupie
Vernon ogłosił się Dawidem Koreshem. Z biegiem czasu stworzył własną teologię
końca czasu. Koresh widział w niej siebie jako "grzesznego mesjasza", jedynego
zbawiciela ludzkości będącego w stanie uratować ludzi przed nadchodzącą
apokalipsą.
Jak pamiętamy, 19 kwietnia 1993 roku Gałąź Dawida (The Branch Davidian), po 51
dniach oblężenia stoczyła (na terenie Waco w Teksasie) regularną walkę z
policją, FBI oraz oddziałami Gwardii Narodowej. Do walki z sektą użyto ciężki
sprzęt, łącznie z czołgami. Koresh i część dawidian zginęła w płomieniach farmy
lub zastrzelona podczas walki.
Sun Myung Moon
Urodził się 6 stycznia 1920 r. w dzisiejszej Korei Północnej. Jako chłopiec
uczęszczał do szkoły konfucjańskiej. Około 1930 r. jego rodzice przeszli na
chrześcijaństwo. Według jego słów, w wielkanocny poranek 1935 r., gdy jako
szesnastoletni młodzieniec modlił się w górach, objawił mu się Jezus i poprosił
go o kontynuowanie misji, którą sam rozpoczął prawie 2000 lat temu.
W latach czterdziestych młody Moon miał kontakt z koreańską sektą Zakon Izraela.
Przywódca tej sekty, Park Moon Kim twierdził, że jest Mesjaszem, Zbawcą
ludzkości, a Korea jest krajem wybranym na miejsce nowego Izraela. Tę myśl o
wybraństwie Korei młody Moon zapożyczył od Kima i włączył później do swojej
nauki.
W 1945 r. skończył formułować naukę, znaną jako Boska Zasada i rozpoczął
publiczne nauczanie. Duchowni chrześcijańscy odrzucili jego nauki jako nie
biblijne. Wezwany ponoć przez samego Boga do komunistycznej Korei Północnej,
rozpoczął tam publiczne nauczanie. Oskarżony o zakłócanie porządku publicznego,
w listopadzie 1946 jako młody pastor został aresztowany.
W kwietniu 1948 r. ponownie został uwięziony i skazany na ciężkie roboty w
obozie koncentracyjnym Hungnam spędzając tam trzy lata. Z obozu został uwolniony
przez Amerykanów w 1950 r. Doświadczając wewnętrznych poruszeń związanych z
wiarą, wraz z jednym ze swoich uczniów zbudował w małej wiosce Pusan chatę z
tekturowych pudeł i tam na nowo rozpoczął swoją działalność. Moon w swoich
przemówieniach często nawiązuje do czasu, gdy był więziony.
1 maja 1954 r. założył Ruch pod Wezwaniem Ducha Świętego dla Zjednoczenia
Chrześcijaństwa Światowego (powszechnie zwany Kościołem Zjednoczeniowvm). Do
1957 r. zostały utworzone oddziały kościoła w trzydziestu miastach Korei. [7]
W 1958 r. pierwszy misjonarz udał się do sąsiedniej Japonii, a w rok później
inni misjonarze przybyli do Ameryki.
16 marca 1960 r. Rev Moon poślubił panią Hak Ja Han. W 1965 r. wyruszył w
pierwszą światową podróż, a w 1971 r. rozszerzył działalność na Stany
Zjednoczone. Początki były co prawda trudne ale upór Moona pozwolił mu w 1974 r.
przemawiać do wielotysięcznego tłumu, zgromadzonego na Madison Square Garden w
Nowym Jorku.
Potem przemawiał we wszystkich 50 stanach. W 1975 r. jego organizacja swym
zasięgiem objęła około 120 krajów całego świata.
Mariusz Gajewski
Przypisy:
1 Por. M.C.Burrell, Nie wszyscy są jednego ducha, Warszawa 1988, s.145.
2 Por. Materiały własne CIKD w Lublinie.
3 Sekten 99 Fragen, Was heute jeder wissen muss!, Ulrich Rausch, Was sind Ideen
der ISKON? Str 101,1999;
4 A. Crowley, Magick in Theory and Practice, wyd. Dover Publications In., New
York 1929; por. A. Porcarelli, Antropologiczne aspekty satanizmu, L'Osservatore
Romano, wyd. polskie, 1997, nr 192, s.52.
5 A. Szandor La Vey, Biblia Szatana, dz. cyt. s. 14
6 tamże, s. 18.
7 Początek swej działalności opisuje często jako jego osobiste zmaganie się z
Szatanem. W jednym z swoich wystąpień Moon powiedział: Gdy zainicjowałem ten
ruch w Korei, wiele lat temu, musiałem znosić silną opozycję i ataki Szatana. W
nocy czasami czułem, jak Szatan przychodzi i próbuje mnie udusić. W porównaniu z
tamtą sytuacją, dzisiaj, po-mimo że cierpimy, to cierpienie zdaje się być
niebem. Trzydzieści lat temu nie miałem światowego poparcia. Teraz w Kościele
Zjednoczeniowym są ludzie ze wszystkich sześciu kontynentów, 130 różnych krajów,
gotowi poświęcić życie w mojej obronie.
Sekty i Fakty - nr 12 1/2002
• więcej publikacji "Sekty i Fakty"
Opublikowane za zgodą
• RAFAEL Dom Wydawniczy |
