Kapłaństwo
 Jakie zadania zlecone przez Chrystusa apostołom maję wypełniać również
kapłani?
Mt 28,18-20; Łk 22,19; J 20,22-23
Zbawiciel wybrał dwunastu najbliższych swoich współpracowników - apostołów,
którym, zlecił dzieło przekształcania świata w królestwo Boże, wyzwolone z mocy
grzechu i szatana, a oddane Bogu i uświęcone. Dlatego też nakazał im głosić
Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (por. Mt 28,18-20), sprawować Eucharystię na
Jego pamiątkę (por. Łk 22,19) oraz odpuszczać grzechy (por. J 20,22-23). Również
kapłani mają troszczyć się o królestwo Boże, czyli mają budować Kościół,
Mistyczne Ciało Chrystusa, a przez to przyczyniać się do zbawienia świata i do
uwielbienia Boga. Tak jak apostołowie, kapłani powołani są do głoszenia światu
Ewangelii Jezusa Chrystusa, do szafowania sakramentami, głównie zaś - do
sprawowania Eucharystii oraz udzielania rozgrzeszenia.
Ile jest stopni kapłaństwa?
Od końca I wieku Kościół zna trzy stopnie kapłaństwa hierarchicznego: diakonat,
prezbiterat i biskupstwo. Obecnie, zanim kandydat przyjmie święcenia diakonatu,
następuje tzw. admissio, czyli włączenie go do stanu duchownego, a jeszcze
wcześniej - udzielenie posługi lektoratu i akolitatu. Wszyscy ochrzczeni mają
udział w tzw. powszechnym lub królewskim kapłaństwie. Różni się jednak ono od
kapłaństwa hierarchicznego i nie jest jednym z jego stopni.
Jakich darów udziela sakrament święceń?
1 Tm 4,14; 2 Tm 1,6
Każde ze święceń: diakonat, prezbiterat i biskupstwo, wyciska odrębny charakter
sakramentalny i tym samym w szczególny sposób upodabnia człowieka do Chrystusa
Kapłana, Proroka i Pasterza. W tej potrójnej funkcji Chrystusa - kapłańskiej,
prorockiej, zwanej inaczej nauczycielską, i pasterskiej, czyli królewskiej - ma
udział każda wyświęcona osoba. Przez charakter sakramentalny wyświęcony należy w
szczególny sposób do Chrystusa i do Jego Kościoła. Istotą życia kapłańskiego
powinno zatem być współdziałanie z Chrystusem ofiarującym się, nauczającym i
kierującym świat ku Ojcu. „Prezbiterzy bowiem przez święcenia i misję,
otrzymywaną od biskupów, zostają wyniesieni do służenia Chrystusowi
Nauczycielowi, Kapłanowi i Królowi, uczestnicząc w Jego posłudze, dzięki której
Kościół, tutaj na ziemi, nieustannie rośnie jako Lud Boży, ciało Chrystusa i
Świątynia Ducha Świętego” (DK 1). Kapłani „poświęceni Bogu nowym sposobem w
momencie przyjęcia święceń, stają się żywymi narzędziami Chrystusa Wiecznego
Kapłana, aby mogli kontynuować przez wieki Jego przedziwne dzieło, które
skutecznością z wysoka odnowiło cały rodzaj ludzki” (DK 12). Każde ze święceń
kapłańskich uintensywnia również życie Boże w człowieku i udziela łask
potrzebnych do wypełniania różnych zadań związanych z kapłańską posługą. Tego
zespolenia z Chrystusem Kapłanem, Prorokiem i Pasterzem, uintensywnienia życia
Bożego oraz udzielenia różnych darów dokonuje Duch Święty udzielany w
sakramencie święceń.
Dlaczego kapłanów obowiązuje życie w celibacie?
Mt 19,12
Kościół zachodni nakłada na swoich kapłanów obowiązek zachowania celibatu, czyli
bezżeństwa. Oprócz względów praktycznych wiele racji teologicznych przemawia za
stałym utrzymaniem tej praktyki. Przez bezżeństwo kapłan ma upodobnić się do
Jezusa Chrystusa, który nie zawarł małżeństwa, lecz poświęcił się wyłącznie
pracy apostolskiej. Celibat ma być znakiem, że kapłan związany jest i oddany nie
tylko jednej osobie lub swojej rodzinie, lecz wspólnocie Kościoła, podobnie jak
Chrystus, który - ściśle zjednoczony ze swoim Mistycznym Ciałem, Kościołem -
stale się o niego troszczy, ożywia go i umacnia. Przez „celibat zachowywany ze
względu na Królestwo Niebieskie prezbiterzy są poświęceni Chrystusowi z nowych i
wyjątkowych powodów, łatwiej niepodzielnym sercem trwają przy Nim, z większą
swobodą w Nim i przez Niego poświęcają się służbie Boga i ludzi, sprawniej służą
Jego Królestwu i dziełu nadprzyrodzonego odrodzenia i stają się w ten sposób
zdatniejszymi do przyjęcia szerszego ojcostwa w Chrystusie... Stają się oni
ponadto żywym znakiem tego przyszłego świata, obecnego już przez wiarę i miłość,
w którym synowie zmartwychwstania ani nie wychodzą za mąż, ani się żenią” (DK
16). Życie w celibacie nie może jednak wypływać z pogardy dla
małżeństwa, które przecież jest również
sakramentem, drogą do świętości i stanowi także jedną z form budowania Kościoła.
Dlaczego kobiety nie przyjmują święceń kapłańskich?
Stała praktyka Kościoła nieudzielania święceń kapłańskich kobietom nie wynika z
pogardy dla nich ani z przekonania, że są gorsze od mężczyzn. Głównym argumentem
przemawiającym za podobną praktyką jest to, że Chrystus nie powołał żadnej
kobiety do grona apostołów. Jezus nie zrobił tego, chociaż wcale nie gardził
niewiastami, i w wielu wypadkach, ku wielkiemu zgorszeniu otoczenia, traktował
je inaczej niż wymagały tego utarte formy kulturowe, zwyczaje i uprzedzenia. I
tak np. Jezus rozmawiał z Samarytanką, co nawet ją samą zdziwiło, gdyż żaden Żyd
nie zdobyłby się na coś podobnego (por. J 4,7-9.27); pozwolił kobiecie,
prowadzącej w mieście grzeszne życie, oblewać łzami swoje stopy, wycierać je
włosami, całować i namaszczać olejkiem, co wywołało oburzenie otoczenia (por. Łk
7,36-50); godził się na to, by kobiety chodziły z Nim i apostołami i pomagały im
(por. Łk 8,1-3); potrafił dać za wzór do naśladowania kobietę, ubogą wdowę (por.
Łk 21,1-4). A jednak, pomimo szacunku do kobiet, pomimo tego, że Jezus nimi nie
gardził, że potrafił przełamywać różne uprzedzenia i zwyczaje wynikające z
kultury Wschodu, nie powołał żadnej niewiasty do grona apostołów. Z tego też
względu Kościół nie udziela kobietom święceń kapłańskich, chociaż przypomina im
o konieczności aktywnego apostołowania, wynikającego z przyjęcia sakramentu
chrztu i
bierzmowania, z udziału w tzw.
powszechnym kapłaństwie ludu Bożego.
Źródło: teologia.pl
 |
kartka z kalendarza
