Namaszczenie Chorych
 Kto może przyjęć sakrament namaszczenia chorych?
Mk 6,13
Sakrament namaszczenia chorych rodzi u niektórych katolików wiele lęków i obaw.
Dość często wzywają kapłana dopiero wtedy, gdy chory już umarł, ponieważ
obawiają się, by nie przerazić zbytnio konającego propozycją przyjęcia tego
sakramentu. Tymczasem sakramentu tego nie udziela się wyłącznie konającym.
Została nawet zmieniona jego nazwa z „ostatniego namaszczenia” na „sakrament
namaszczenia chorych”. Może go przyjąć osoba poważnie chora, osłabiona przez
wiek; nie udziela się go natomiast człowiekowi, który z pewnością już umarł.
„Kapłan wezwany do chorego, który już umarł, niech błaga Boga, aby go uwolnił od
grzechów i przyjął litościwie do swego Królestwa; namaszczenia natomiast niech
nie udziela. Jeśli istnieje wątpliwość, czy chory zmarł naprawdę, może mu
udzielić tego sakramentu warunkowo”. W ciągu życia można wielokrotnie przyjąć
ten sakrament, co ma miejsce wtedy, gdy ktoś wiele razy popada w poważną
chorobę.
W jaki sposób udziela się sakramentu chorych?
Sakramentu tego udziela kapłan w ten sposób, że namaszczając chorych na czole i
dłoniach olejami wymawia następujące słowa: „Przez to święte namaszczenie niech
Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego.
Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie.
Amen.
Jakie łaski otrzymuje człowiek w sakramencie namaszczenia chorych?
Jk 5,14-15
Udzielenie sakramentu chorych nie ma na celu -jak się nieraz sądzi- wyłącznie
przygotowania człowieka na śmierć, lecz również umocnienie go w jego
cierpieniach. „Człowiek niebezpiecznie chory potrzebuje szczególnej łaski Bożej,
aby pod wpływem lęku nie upadł na duchu i podlegając pokusom nie zachwiał się w
wierze. Dlatego Chrystus w sakramencie namaszczenia daje swoim wiernym,
dotkniętym chorobą, potężną moc i obronę”. „Sakrament ten udziela choremu łaski
Ducha Świętego, która pomaga całemu człowiekowi do zbawienia, a mianowicie
umacnia ufność w Bogu, uzbraja przeciw pokusom szatana i trwodze śmierci. Dzięki
tej pomocy chory może nie tylko znosić dolegliwości choroby, ale także je
przezwyciężać i odzyskać zdrowie, jeżeli to jest pożyteczne dla zbawienia jego
duszy. Jeżeli jest to potrzebne, namaszczenie odpuszcza grzechy i staje się
dopełnieniem chrześcijańskiej pokuty”. W sakramencie namaszczenia chorych
człowiek dostępuje udziału w zbawczej męce i śmierci Chrystusa. Kościół zachęca
wszystkich cierpiących, chorych i umierających, aby świadomie łączyli się z męką
i śmiercią Chrystusa i w ten sposób przysparzali dobra całemu ludowi Bożemu,
przyczyniając się do jego zbawienia. Sakrament ten jest niejako konsekracją
chorego, aby przez swoje cierpienia skutecznie przyczyniał się do zbawiania
świata oraz aby przez śmierć sam wszedł do chwały niebieskiej. Wielu teologów
twierdzi, że przez sakrament namaszczenia chorych Chrystus gładzi człowiekowi,
przyjmującemu go w dobrej dyspozycji, nie tylko grzechy, ale również i wszystkie
należne za nie kary, dzięki czemu zaraz po śmierci przechodzi on do chwały
nieba.
Źródło: teologia.pl
 |
kartka z kalendarza
