Sakrament Pokuty
 W jaki sposób można zerwać jedność z Bogiem i utracić dar Jego życia?
Jk 2,14-19
Traci życie Boże i nadprzyrodzoną jedność z Trójcą Świętą ten, kto przestaje
wierzyć lub kochać. Sama wiara bez uczynków — jak uczy św. Jakub — jest martwa i
nie zapewnia zjednoczenia z Bogiem. Kto nie miłuje, ten trwa w duchowej śmierci
(por. 1 J 3,14). Uśmiercenie koniecznej do zbawienia miłości, rozlewanej w
sercach ludzkich przez Ducha Świętego (por. Rz 5,5), następuje wtedy, gdy
człowiek całkowicie świadomie i dobrowolnie, z wewnętrznym zaangażowaniem
decyduje się na takie czyny, które są zaprzeczeniem miłości do Boga i do ludzi.
Nie można bowiem całkowicie świadomie nie miłować i równocześnie trwać w
jedności z Bogiem-Miłością, posiadać Jego Bożą miłość w sobie. Jego świętość i
sprawiedliwość. Jedno bowiem zaprzecza drugiemu.
Dlaczego bez pomocy Boga człowiek nie potrafi uwolnić się od grzechów?
Łk 15,1-10
Niektórzy ludzie ulegają mylnemu przekonaniu, że człowiek sam może uwolnić się
od grzechu przez naprawienie szkód, np. odwołując oszczerstwo, krzywoprzysięstwo
itp. Wszelkie formy naprawiania zła są pożyteczne! Konieczne. Jednak nikt by się
ich nie podjął, gdyby nie skłonił go do tego Bóg swoją łaską. Z drugiej strony
naprawienie wyrządzonego zła, choć nieodzowne, nie przywróci nikomu utraconego
życia w zjednoczeniu z Trójcą Świętą, gdyż tego może dokonać tylko łaska Boża.
Sam tylko Bóg potrafi na powrót zjednoczyć grzesznika ze sobą, o ile ten
szczerze, z miłości żałuje. Trzeba jednak zaznaczyć, że nikt nie zdobyłby się na
szczery żal, gdyby do tego nie został uprzednio uzdolniony łaską Bożą.
Pojednanie żałującego człowieka z Bogiem dokonuje On sam w sakramencie pokuty.
Grzesznik podobny jest do zabłąkanej owcy, która sama nie potrafi powrócić do
owczarni, lub — do zgubionej drachmy, która sama nie umie się odnaleźć (por. Łk
15,1-10). Pasterz musi przyjść z pomocą zgubionej owcy. Podobnie z pomocą
spieszy grzesznikowi Bóg, udzielający mu łaski żalu i pobudzający go do zmiany
życia. Kto podjął ofiarowane mu przez Bożą łaskę zaproszenie do żalu, skruchy i
zmiany życia, ten dostępuje przebaczenia grzechów i odzyskuje dar życia w
nadprzyrodzonym zjednoczeniu z Trójcą Świętą, czyli dar życia Bożego.
Kiedy Chrystus ustanowił sakrament pojednania?
J 20,22-23
Zmartwychwstały Pan ukazał się swoim apostołom. Udzielił im Ducha Świętego i
powiedział: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im
odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23). Św. Jakub
pisze: „Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy” (Jk 5,16). W momencie święceń
Duch Święty także kapłanów obdarowuje mocą odpuszczania grzechów.
Jakie słowa kapłana przypominają nam, że w sakramencie pokuty spotykamy się z
miłosiernym Bogiem?
J 8,1-11
Sakrament pojednania jest spotkaniem z miłosiernym Zbawicielem. Przystępując do
tego sakramentu powinniśmy dobrze o tym pamiętać. Często bowiem, przygotowując
się do spowiedzi, myślimy przede wszystkim o spowiedniku: jak się zachowa, co
nam powie, czy nie będzie krzyczał, zadawał pytań, albo też zastanawiamy się,
jak przedstawić mu swoje grzechy, aby „dobrze wypaść”. Tymczasem w sakramencie
pojednania spotykamy się przede wszystkim z dobrym i kochającym Chrystusem.
Przez kapłana mówi On do nas słowa podobne do tych, które skierował do kobiety
pochwyconej na cudzołóstwie. Podczas gdy faryzeusze i uczeni w Piśmie chcieli ją
zabić, Jezus powiedział do niej: „Nikt cię nie potępił? I Ja ciebie nie
potępiam. Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (por. J 8,11). Dobroć Boga,
przebaczającego nam grzechy, przypominają nam słowa rozgrzeszenia, wypowiadane
przez kapłana: „Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez
śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie
grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja
odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”. Także
końcowe słowa spowiednika przypominają nam radosną wieść, że Bóg uwolnił nas w
tym sakramencie od grzechów. Kapłan mówi: „Wysławiajmy Boga , bo jest dobry. -
Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. - Pan odpuścił tobie grzechy. Idź w pokoju”.
Albo: „Pan ciebie uwolnił od grzechu, niech da ci udział w swoim królestwie.
Jemu chwała na wieki wieków. Amen”. Albo: „Szczęśliwy człowiek, któremu zostanie
odpuszczona wina, a jego grzech zapomniany. Raduj się i wesel w Panu. Idź w
pokoju!” Albo: „Idź w pokoju i głoś światu cudowne dzieła Boga, który cię
zbawił”.
Jakie znaczenie ma sakrament pokuty dla człowieka, który popełnił grzechy
ciężkie, a jakie — dla osób, które takich grzechów nie popełniły?
Łk 15,11-24
Kto popadł w grzechy śmiertelne, zwane ciężkimi, podobny jest do syna
marnotrawnego, który nie tylko porzucił ojca i brata, ale ponadto roztrwonił
ojcowski majątek. Grzech ciężki polega na tym, że człowiek trwoni otrzymane w
sakramencie chrztu — a wysłużone przez
bolesną mękę i śmierć krzyżową Chrystusa — dary, że niszczy w sobie dar życia
Bożego, oddalając się tym samym od Boga. Przez swój grzech człowiek oddala się
także od wspólnoty Kościoła. Kiedy syn marnotrawny, skruszony, postanowił
wrócić. Ojciec wyszedł mu naprzeciw, rzucił mu się na szyję, ucałował go,
przebaczył mu wszystko, wprowadził do domu i obdarował cennymi darami:
pierścieniem, suknią i sandałami. Coś podobnego dokonuje się w sakramencie
pojednania. Następuje wtedy pojednanie grzesznika z Bogiem i Kościołem, zostają
mu przebaczone wszystkie grzechy i przywrócone utracone dary nadprzyrodzone,
głównie dar życia Bożego.
Przystępowanie do sakramentu pojednania ma sens nawet w wypadku, gdy ktoś nie
popełnił grzechu ciężkiego i często przystępuje do Komunii św., w której doznaje
oczyszczenia z grzechów lekkich oraz umocnienia w wierze i miłości. Sakrament
pokuty - to nowe spotkanie ze Zbawicielem udzielającym swojej łaski,
umacniającym miłość, dodającym otuchy do walki z grzechami i wnoszącym pokój w
nasze życie. Sakrament ten mobilizuje nas ponadto do osobistego zaangażowania
się w przemianę swego życia. Choć spowiedzi nie można traktować wyłącznie jako
psychologicznego ćwiczenia, jednak wszystkie świadome czynności związane z
przygotowaniem się do tego sakramentu mają swoje znaczenie, gdyż pobudzają nas
do przemiany siebie. Wyraża się to w zrobieniu rachunku sumienia, w żalu za
grzechy, w postanowieniu poprawy, w przyznaniu się przed kapłanem do swoich
upadków i w zadośćuczynieniu. Ta mobilizacja wewnętrzna, oprócz łaski
sakramentalnej, przyczynia się do radykalniejszego zrywania z grzechem i do
wzrostu w bezinteresownej miłości. WARUNKI SAKRAMENTU POKUTY
1. Rachunek sumienia.
2. Żal za grzechy.
3. Mocne postanowienie poprawy.
4. Spowiedź szczera.
5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.
Źródło: teologia.pl
 |
kartka z kalendarza
