Archiwum
List polskich biskupów do Benedykt XVI
Biskupi Polscy, zgromadzeni na 336. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu
Polski w imieniu własnym i całego Kościoła katolickiego w Polsce, skierowali do
Ojca Świętego Benedykta XVI list, w którym podziękowali Mu za pielgrzymkę do
Polski.
Oto tekst listu.
Drodzy Bracia i Siostry,
Biskupi Polscy, zgromadzeni na 336. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu
Polski w imieniu własnym i całego Kościoła katolickiego w Polsce, skierowali do
Ojca Świętego Benedykta XVI list, w którym podziękowali Mu za pielgrzymkę do
Polski. Z jego treścią pragną zapoznać wiernych. Cały Kościół w Polsce dnia 29
czerwca br., w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła, modlił się za Ojca
Świętego. Ten dzień bowiem, poczynając od tego roku, został ustanowiony dniem
dziękczynienia Bogu za wybór Benedykta XVI na Stolicę Piotrową.
LIST BISKUPÓW POLSKICH
DO OJCA ŚWIĘTEGO BENEDYKTA XVI
Ojcze Święty,
W imieniu całego Kościoła katolickiego w Polsce pragniemy wyrazić Ci Ojcze
Święty naszą głęboką wdzięczność za apostolską podróż do naszej Ojczyzny. Ta
podróż niewątpliwie wpisuje się w niezwykłe doświadczenie uczniów Chrystusa,
zamieszkujących polską ziemię. Scenariusz tego doświadczenia związany jest
bezpośrednio z życiem i posłannictwem Kardynała Karola Wojtyły, a następnie
Papieża Jana Pawła II.
16 października 1978 roku przeżyliśmy wybór naszego Rodaka na Stolicę św.
Piotra. Jego długi pontyfikat stał się dla nas ogromnym wyzwaniem i przełomem.
Staraliśmy się towarzyszyć Janowi Pawłowi II modlitwą i jednocześnie dorastać do
ideałów, które przed nami odsłaniał. 2 kwietnia 2005 roku wraz z całym Kościołem
powszechnym towarzyszyliśmy Słudze Bożemu w jego odejściu do domu Ojca.
Nie zostaliśmy sami! 19 kwietnia ub. roku otrzymaliśmy nowego Pasterza i
Przewodnika. Od samego początku uświadamialiśmy sobie, że Benedykt XVI- podobnie
jak Jan Paweł II - jest naszym Papieżem, naszym Ojcem, naszym Bratem.
Ojcze Święty, Ty sam pomagałeś nam otwierać się na tę nową rzeczywistość.
Przewodząc całemu Kościołowi, jako Piotr naszych czasów, w sposób szczególny
pamiętałeś o rodakach Jana Pawła II. Od samego początku Pontyfikatu kierowałeś
do nas słowo, i to w naszym niełatwym języku. Rozumieliśmy Cię również dlatego,
że przemawiałeś do nas językiem serca i jako widzialna Głowa Kościoła
katolickiego i płomienny świadek wiary. Trafiasz do naszych sumień, budzisz w
nas poczucie przynależności do Kościoła - do wielkiej wspólnoty uczniów Pana.
Budzisz w nas ewangelicznego ducha uniwersalizmu, otwarcia się na bogactwo
kultur i narodów zamieszkujących ziemię. Nie musimy dodawać, że Twoja osoba i
apostolska służba zbliża nas do Twojego narodu - do narodu niemieckiego, naszego
bliskiego sąsiada.
Ojcze Święty, Twoja pielgrzymka do Polski umocniła naszą wiarę, nadzieję i
miłość. Jej najgłębsze owoce znane są tylko Bogu. Jemu więc powierzamy wszelkie
dobro, jakie Twoja obecność wśród nas zrodziła w ludzkich sercach, w rodzinach,
we wspólnotach i w całym Kościele.
Dziękujemy Ci za wszystkie skierowane do nas słowa. Kapłani dziękują Ci za
przypomnienie podstawowej prawdy o prymacie Chrystusa w ich życiu i
posłannictwie, by służyli bliźnim, zwłaszcza ubogim, słabym i grzesznym. Podczas
Eucharystii sprawowanej w Warszawie przypomniałeś wszystkim, że "wiara polega na
głębokiej, osobistej relacji z Chrystusem, relacji opartej na miłości tego,
który nas pierwszy umiłował. (…) Powierzając się Chrystusowi, nie tracimy nic, a
zyskujemy wszystko. W Jego rękach nasze życie nabiera prawdziwego sensu".
Podczas ekumenicznego nabożeństwa podkreśliłeś aktualność modlitwy Pana i naszej
modlitwy, aby wszyscy uczniowie Chrystusa stanowi jedno - ut unum sint.
Osoby konsekrowane dziękują Ci za słowo skierowane do nich w Częstochowie.
Zachęcałeś je, by podtrzymywali zawsze pierwotny entuzjazm, związany z
niepowtarzalną przygodą pójścia za Chrystusem i oddania się Jego Królestwu.
Kandydaci do kapłaństwa dziękują za wezwanie, by "uczyli się Jezusa", Jego stylu
życia i służenia człowiekowi. Członkowie ruchów kościelnych będą pamiętać o tym,
że mają nieść mądrość ewangeliczną " w świat kultury i pracy, w świat mediów i
polityki, w świat życia rodzinnego i społecznego".
Ojcze Święty, Wadowice i Kalwaria Zebrzydowska będą Ci zawsze wdzięczne za
nawiedzenie miejsc szczególnie związanych z młodością Twojego Poprzednika.
Obecnością i słowem wypowiedzianym w krakowskich Łagiewnikach zaskarbiłeś sobie
wdzięczność wszystkich chorych. To oni wspierają Twój Pontyfikat swoimi
cierpieniami i upraszają miłosierdzie dla całego Kościoła i świata. Również
zaskarbiłeś sobie głęboką wdzięczność wszystkich młodych, z którymi spotkałeś
się na rozległych krakowskich Błoniach. Otrzymali od Ciebie mądrą radę: mają
budować dom swojego życia na skale, czyli na Chrystusie i na Piotrze. Również
wszyscy uczestniczący w niedzielnej Eucharystii w Krakowie będą pamiętać, by
"stojąc na ziemi, wpatrywać się w niebo - kierować uwagę, myśl i serce w stronę
niepojętej tajemnicy Boga. (…) W niej kryje się ostateczny sens naszego życia".
Przejmującym rozdziałem Twojej pielgrzymki była wizyta w Auschwitz-Birkenau,
gdzie ludzkość "przeszła przez ciemną dolinę", gdzie nazistowska ideologia
pogardy dla Boga i dla człowieka zrodziła owoce śmierci o niespotkanej
dotychczas skali. Przypomniałeś wszystkim, że w obliczu zła i nienawiści "nasze
wołanie do Boga winno jednocześnie przenikać nasze serca, aby obudzić ukrytą w
nas obecność Boga - by Jego moc, którą złożył w naszych sercach, nie została
stłumiona i zagrzebana w nas przez muł egoizmu, strachu przed ludźmi,
obojętności i oportunizmu".
Ojcze Święty, spotkałeś w Polsce Kościół, który Cię rozumie, miłuje i słucha.
Ten Kościół widzi w Tobie Namiestnika Chrystusowego na ziemi, towarzyszącego nam
w drodze. Pomimo wszystkich naszych słabości, potknięć i niedociągnięć,
pragniemy spoglądać w przyszłość z nadzieją. Wiemy, że wszystko jest w ręku
Boga. To On jest z nami w cierpliwych zmaganiach o kształt naszego życia
osobistego i społecznego, zgodnego z zamysłem Stwórcy. Niezgłębiona miłość Serca
Chrystusa uczy nas wrażliwości na potrzeby braci i sióstr, zwłaszcza tych
najmniejszych i bezbronnych. Pragniemy trwać w wierze, w nadziei, w miłości, by
wraz z całym Kościołem powszechnym budować cywilizację dobra, pojednania,
sprawiedliwości i miłosierdzia. Niech nas w tym umacnia Twoje Błogosławieństwo,
o które prosimy dla nas i dla wszystkich naszych wiernych.
Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 336. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski
/Poznań - Gniezno 23-25 czerwca 2006 r./
23 czerwca 2006 r.
Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa
Źródło: Radio Watykańskie
 |
kartka z kalendarza
