Co to jest diabeł?
Szatan to realnie istniejąca i działająca wśród ludzi istota. W Piśmie
Świętym pojawia się już w księdze Rodzaju pod postacią węża. To on nakłania
pierwszych ludzi do nieposłuszeństwa Bogu i tym samym doprowadza ich do upadku.
Diabeł jest przebiegłym kusicielem, który odwodzi od posłuszeństwa względem
Boga. Odtąd jego działanie utożsamia się rozszerzaniem się grzechu, cierpienia i
śmierci. W księdze Hioba pokazana zostaje zuchwałość szatana oraz jego moc nad
światem fizycznym i moralnym. Kuszenie Jezusa Chrystusa na początku jego
apostolskiej działalności ukazuje przewrotność i uzurpatorstwo złego ducha.
Diabeł poprzez pokusę chciwości nakłania Judasza do wydania Jezusa faryzeuszom.
Działanie szatana jest zwykle ukryte, nastawione na upadek ludzi. Zły najłatwiej
atakuje tych, którzy zapomnieli o prawie Bożym i są podatni na pokusy zmysłowe.
Diabeł czyha na wewnętrzny spokój człowieka, starając się niszczyć w człowieku
wszystko to, co święte, wszelką więź łączącą człowieka a Bogiem.
Demony to istoty duchowe, które - jak aniołowie - nie posiadają materialnego
ciała. Skąd zatem wzięły się wyobrażenia kudłatego i rogatego diabła z kopytami?
Zostały one zapożyczone z kultów pogańskich. Przykładem są wizerunki Charona,
etruskiego demona śmierci. Charakteryzowal go nos w kształcie sępiego dzioba,
szpiczaste, zwierzęce uszy, skrzydła, ostre kły, koźle nogi, ogon i kopyta.
Nieraz ma jedno kopyto i jedną stopę, czasem skrzydła nietoperza. W mitologii
pojawia się także postać boga pasterskiego z kozimi rogami i nogami o imieniu
Pan. Od niego pochodzi słowo "panika".
W średniowieczu szatan przedstawiany był w postaci pięknego młodzieńca, którego
plecy pożerały ropuchy, węże i robaki, albo też poprzez symbol węża lub smoka
pokonywanego przez pobożnych rycerzy. Występował też w "skórze" bazyliszka,
lisa, rudej wiewiórki, kukułki lub lwa (co wiąże się z dosłownym rozumieniem
Biblii: "krąży jak lew ryczący" (patrz: 1 P 5, 8). Diabeł z Łysej Góry (tej od
sabatów czarownic) ma drugą twarz, służącą do całowania jej przez poddanych.
Znajduje się ona na miejscu... pośladków. Nieraz szatan był opisywany jako
myśliwy w czarnym lub zielonym kubraku albo pod postacią potwora z trzema
głowami lub obliczami, co oznaczać miało przeciwieństwo Trójcy Świętej. W
tarocie postacią XV karty arkanów większych jest rogaty diabeł - władca piekieł,
trzymający na łańcuchu ludzi. Symbolizuje to karę i winę za uleganie popędom.
Święci, którzy spotkali szatana twarzą w twarz, mówili później o jego niebywałej
okropności, opisywali go jako najbrzydsze ze stworzeń o przerażającym wyglądzie
i inteligencji, która przewyższa inteligencję człowieka. Jednak przerażający
widok nie idzie w parze z mocą - szatan wobec Boga i świętości jest całkowicie
bezsilnym, bezbronnym i tchórzliwym. Św. Franciszek w chwilach kuszenia miał
zwyczaj mawiać do szatana: "Otwórz szerzej paszczę, to ci do niej narobię."
Demonów nie można jednak ignorować i uznawać za całkowicie niezdolne do
szkodzenia człowiekowi. Czynią one wszystko, by człowieka od Boga odciągnąć i
sprowadzić go na drogę grzechu. Także poprzez zastraszanie i przywoływanie
wyobrażeń o swojej okropności, co ma na celu wzbudzać lęk i respekt przed nim
samym. Człowiek, która ulegnie takiemu podstępnemu działaniu jest skłonna
postępować wedle przysłowia "Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek."
Świętym, ktory chyba najbardziej cierpiał w wyniku bezpośrednich i okrutnych
ingerencji demonicznych, był św. o. Pio. Diabły tak bardzo katowały fizycznie i
psychicznie zakonnika z San Giovanni Rotondo, że rozlegające się z jego celi
hałasy budziły wpośród nocy innych kapucynów. Mimo wszystkich cierpień i pokus,
św. o. Pio nie uległ temu, którego nazywał z żartobliwą ironią "brodaczem,
wąsaczem, zazdrośnikiem, nicponiem, wstrętnym kozakiem czy paskudnym bydlakiem."
Swoim świętym życiem dowiódł, iż diabłu żaden ogarek się nie należy, ale za to
co najmniej kubeł wody święconej na "paskudną mordę".
Źródło: katolik.pl
•
jak szatan ocenia człowieka
• pomoc
 |
kartka z kalendarza
